Cukrzyca

Cukrzyca należy do grupy chorób cywilizacyjnych. Są one ściśle związane z rozwojem cywilizacyjnym, trybem życia i dietą. Nadwaga, otyłość i brak aktywności fizycznej to główne przyczyny występowania cukrzycy typu 2.

Szacuje się, że aktualnie w Polsce na cukrzycę choruje ponad 2 mln osób, z czego około 25% o tym nie wie.

Początkowa bezobjawowa faza cukrzycy może trwać nawet kilka lub kilkanaście lat. Wczesne wykrycie cukrzycy i rozpoczęcie leczenia pozwala uniknąć wielu powikłań zdrowotnych.

Kiedy warto wykonać badania w kierunku diagnostyki cukrzycy?

Regularnie – nawet raz w roku – powinny wykonywać badania osoby będące w grupie podwyższonego ryzyka, czyli m.in.:

• z nadwagą lub otyłością,
• o niewielkiej aktywności fizycznej,
• z przypadkami cukrzycy w najbliższej rodzinie,
• u których we wcześniejszych badaniach wystąpił podwyższony poziom cukru,
• które ukończyły 40 lat.

Kiedy mierzyć cukier? Warto zbadać poziom cukru, jeśli występują takie objawy jak:

• osłabienie,
• senność,
• szybkie męczenie się,
• zaburzenia apetytu,
• nagła utrata masy ciała,
• częste zakażenia grzybicze,
• uczucie suchości w ustach.

Objawem cukrzycy jest przede wszystkim podwyższone, przekraczające normę stężenie glukozy we krwi. Wyróżniamy dwa typy cukrzycy :

Cukrzyca typu 1 – choroba autoimmunologiczna. Organizm sam wyniszcza komórki trzustki, która zapewnia produkcję insuliny, przełożeniem jest wzrost glukozy we krwi. ( Najczęściej diagnozowana jest u dzieci i młodzieży. Nie ma metody zapobiegania jej wystąpieniu. Jej przyczyną jest uszkodzenie komórek wysp trzuskowych. Predyspozycje ma podłoże genetyczne )

Cukrzyca typu 2– choroba metaboliczna. Organizm wytwarza insulinę, ale okazuje się oporny na jej działanie( najczęściej diagnozowana jest u osób starszych po 45 roku zycia . Jej przyczyną jest insulinooporność, czyli niewystarczająca produkcja insuliny.)p

Jak bada się cukrzycę?

Podstawowym badaniem jest analiza cukru we krwi. Na podstawie dwukrotnego oznaczenia glikemii na czczo, wykonanej rano w dwa różne dni.

Prawidłowy wynik cukru we krwi to :

•          glikemia na czczo = 70-99 mg/dl

•          glikemia w 120 minucie  = 140 mg/dl

Nieprawidłowy wynik cukru we krwi to:

•          glikemia na czczo = 100-125 mg/dl     

•          glikemia w 120 minucie = 140-199 mg/dl

przy wynikach jak powyżej mówimy o nieprawidłowej tolerancji glukozy. Takie wyniki nazywamy stanem przedcukrzycowym

Zadbaj o siebie i rodzinę, badaj systematycznie poziom cukru we krwi.

Przyjdź do lekarza rodzinnego i zapytaj o skierowanie na badanie.

Tłusty czwartek przez dzień cały,

pączki pyszne zajadamy,

Każdy zjada ile zdoła i o więcej ciągle woła.

Nikt kalorii dziś nie liczy,

bo SMACZNEGO OSASUNA życzy!

Ile pączków zjedliście ?? 🙂

W dniu świętego Walentego ❤️❤️

życzymy Państwu,

aby każdy dzień niósł miłość,

poprzez gest, dotyk, uśmiech, spojrzenie.

Kochajcie się z dobrocią, troską i przebaczeniem.

Dbajcie o swoje serca i serca bliskich!

Nie tylko dziś, ale każdego dnia!

Діти, які перетнули кордон Республіки Польща після 24.02.2022, мають право на безкоштовні послуги Національного фонду охорони здоров’я (NFZ).

До них входять:

– Консультація сімейного лікаря для дітей та дорослих

– Нагляд медсестри

– Направлення на обстеження

– Медичні вироби

– Безкоштовні профілактичні щеплення

– Безкоштовні щеплення від COVID-19 (дітям старше 5 років)

Ви можете звернутися до нас, якщо Вам потрібна консультація сімейного лікаря українською та російською.

Телефон для контакту (61) 658 53 30

Адреса вул. Kaliska 21, Poznań

Ból biodra, zaburzenia chodu, sztywność i ograniczenia w zakresie ruchu, a także przeskakiwanie w biodrze, z tym najczęściej borykają się pacjenci. Rozpoznanie zbyt późne i niewłaściwe leczenie powoduje znaczne nasilenie się objawów prowadząc do endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Najważniejszym wskazaniem do wykonania zabiegu endoprotezoplastyki stawu biodrowego jest zniesienie bólu i przywrócenie prawidłowej funkcji zmienionego zwyrodnieniowo stawu. Udany zabieg wszczepienia endoprotezy jest szansą na powrót sprawności i wykonywanie bez bólu wszystkich codziennych czynności. Nie bez powodu endoprotezoplastyka uważana jest za jedno z największych osiągnięć medycyny ubiegłego stulecia. Jest szansą na powrót do całkowitej sprawności.

Choroby, które najczęściej prowadzą do uszkodzenia stawu biodrowego, a w konsekwencji do wszczepienia sztucznego stawu biodrowego (endoprotezoplastyki) to:

•  Choroba zwyrodnieniowa związana z wiekiem i przeciążeniem – wynika z przeciążenia chrząstki stawowej, która traci zdolność amortyzacji i zmniejsza siłę tarcia, prowadząc do wyniszczenia. Przyczyną jest wiek, a w wraz z nim  przeciążenie stawu. Pacjenci we wczesnej fazie choroby zwyrodnieniowej biodra skarżą się zwłaszcza na niewielki ból, osłabienie kończyny, zmniejszenie wydolności chodu, a także na powiązane bóle stawu kolanowego. Gdy choroba postępuje objawy są coraz bardziej dokuczliwe. Choroba zwyrodnieniowa stawów powoduje ból, obrzęk i zmniejsza ruchomość w stawach, przez co w ostatniej fazie chorzy są niemal całkowicie pozbawieni możliwości poruszania się i wykonywania czynności dnia codziennego.
• Choroba reumatyczna – jest to proces zapalny który jest przewlekły i prowadzi do zmian w obrębie maziówki, w wyniku czego ulega ona początkowo obrzękowi, a następnie nieodwracalnemu przerostowi. Rozwijające się zapalenie prowadzi do znacznego, nieodwracalne zniekształcenia stawu, ograniczenia jego ruchomości, zaniku chrząstki stawowej nasilonego bólu i przykurczów ścięgien i mięśni, a co za tym idzie – postępującej niesprawności fizycznej.
• Przebyte złamania kości w zakresie stawu biodrowego- najczęstsze złamanie kości udowej w której skład wchodzi staw biodrowy, zwany szyjką kości udowej. Złamania to występują u osób starszych, powikłanie osteoporozy (czyli choroby charakteryzującej się ubytkiem masy kostnej, zmniejszoną odpornością mechaniczną i podatnością na złamania, wywołanej m.in. starzeniem się organizmu). Wśród osób młodych również mogą występować złamania, a przyczyną jest najczęściej poważny uraz.
• Zmiany wrodzone wykluczające inne postępowanie- zaburzenia anatomiczne prowadzą do nieprawidłowej biomechaniki stawu, a idzie za tym przyspieszone niszczenie głównie chrząstki stawowej i rozwoju wczesnej choroby zwyrodnieniowej stawu  np.tzw. w dysplazji stawu biodrowego.

Rodzaje endoprotez stawu biodrowego

Alloplastyka (endoprotezoplastyka)- operacja implantacji endoprotezy stawu biodrowego  jest zabiegiem, w wyniku którego zniszczony staw biodrowy jest zastępowany sztucznym, czyli endoprotezą. Stosowane obecnie endoprotezy stawu biodrowego, w zależności od sposobu związania z podłożem kostnym, można podzielić na cementowe, bezcementowe oraz hybrydowe. Decyzję o zastosowaniu danego typu endoprotezy podejmuję podczas indywidualnej kwalifikacji ortopedycznej pacjenta. W jej skład wchodzi badanie lekarskie, ocena zdjęć RTG, a czasem także TK (tomografii komputerowej), MRI (rezonansu magnetycznego) oraz scyntygrafii. Endoprotezę dobierana jest indywidualnie dla każdego pacjenta.

Wyróżniamy rodzaje endoprotez biodra:

• Endoproteza cementowa – ten rodzaj protezy mocowany jest do kości za pomocą tzw. cementu kostnego, czyli specjalnego „kleju” kostnego. Endoproteza cementowa zazwyczaj jest stosowana wśród starszych pacjentów, chorych na osteoporozę i reumatoidalne zapalenie stawów. 
• Endoproteza bezcementowa – proteza ta jest wszczepiana do kości, aby po pewnym czasie po operacji zrosnąć się z kością. Jest przeznaczona dla młodszych pacjentów, u których podłoże kostne jest wystarczająco dobre.
• hybrydowe, w których jeden element (najczęściej panewka) zakładany jest metodą bezcementową, natomiast druga składowa metodą cementowaną.

Pacjent po zabiegu operacyjnym opuszczając szpital powinien chodzić z pomocą kul ortopedycznych i kontynuować ćwiczenia pod okiem rehabilitanta albo warunkach domowych albo w placówce. Rehabilitacja to bardzo istotny element przywracania pełnej sprawności – po zabiegu powinna być systematycznie wykonywana minimum przez 6 tygodni, ponieważ mogą wystąpić powikłania jak po każdym zabiegu operacyjnym. Większość z nich można uniknąć dzięki odpowiedniej rehabilitacji. Jeżeli będziesz aktywnym  uczestnikiem procesu leczenia, to możesz szybciej osiągnąć rezultat bardziej zadowalający. 

Najczęstsze powikłania to:

• Zakrzepica żylna (spowodowana brakiem ruchu w okresie okołooperacyjnym)
• Infekcje (w obrębie skóry i tkanek w pobliżu protezy)
• Zwichnięcia i złamania
• Obluzowanie protezy
• Zmiana długości nogi
• Zesztywnienie stawu